Twój koszyk jest pusty
Od starożytnych Chin po Wall Street, czerwony krawat zawsze symbolizował agresję.
Nie bez powodu nazywa się go krawatem władzy: nosząc czerwony krawat, pokazujesz, że traktujesz sprawę poważnie.
Symbolizuje bogactwo, siłę, autorytet, dominację i namiętność. W wielu kulturach symbolizuje również szczęście.
Aby uzyskać maksymalny efekt, wybierz jaskrawoczerwony krawat, na przykład jedwabny krawat w jednolitym kolorze czerwonym lub rubinowym. Aby uzyskać mniej agresywny efekt, zastąp jaskrawą czerwień delikatniejszym odcieniem burgundu.
Patrząc na Donalda Trumpa, zazwyczaj stara się on podkreślić coś czerwonego, grubego i zwisającego poniżej pasa. Mam na myśli jego krawat – a dokładnie krawat „power tie” – ten, który miał na sobie podczas inauguracji i który stał się nieodłącznym elementem karykatur Trumpa.
Krawaty władzy, takie jak ta noszona przez byłego biznesmena Trumpa, zyskały sławę w Nowym Jorku w latach 80. i, podobnie jak wizytówka Trumpa, mają znaczenie historyczne i naukowe wykraczające poza ich falliczny wygląd.
Od francuskiej arystokracji po prezydenturę, historia więzi władzy równie dobrze może być historią samej władzy. Można ją również powiązać ze schyłkiem amerykańskiej „wielkości”.
Zacznijmy od Chin, roku 210 p.n.e.
Choć trudno w to uwierzyć, najwcześniejsze przykłady czerwonych powiązań władzy nie są związane wyłącznie z maniakalnymi przywódcami, ale także z murami.
W czasach pierwszej dynastii cesarskich Chin cesarz Qin Shi Huang zlecił realizację wielu projektów o absurdalnej skali, w tym wczesną wersję Wielkiego Muru Chińskiego i wielką armię terakotową składającą się z około 6000 terakotowych żołnierzy.
Żołnierze ci, zgromadzeni, by strzec jego ciała w życiu pozagrobowym, byli pomalowani w czerwone krawaty przypominające bandany . Jeśli cesarz sam ich nie nosił, luksusowe, barwione stroje jego wojowników odruchowo wskazywały na jego własną ekstrawagancję.
Malowanie krawatów od tamtej pory zanikło, w przeciwieństwie do estetyki megalomanii, która była z nimi kojarzona.
Poniższy przykład ma ponad 300 lat: Kolumna Trajana , pomnik zwycięstwa rzymskiego cesarza Trajana. Nazwanie krawata Trajana krawatem byłoby przesadą – to raczej peleryna – ale jego żołnierze noszą na szyjach coś przypominającego szalik.
Niezależnie od tego, czy nosili je ze względów praktycznych, czy z innych powodów, żołnierze ci należeli do największej armii Rzymu i przyczynili się do osiągnięcia przez Rzym największych rozmiarów.
Ponieważ wojskowym kolorem Rzymu jest czerwień, możemy założyć, że szarfy w tej kolumnie, kiedyś pomalowane, również były czerwone . Zaliczyłbym ten szalik do kategorii „czerwonych krawatów”, rozumiesz, o co mi chodzi?
To nie przypadek, że starożytni rzymscy i chińscy żołnierze wybrali kolor czerwony. To nauka. Zanim przejdziemy dalej, warto zwrócić uwagę na liczne badania dotyczące związku między kolorem czerwonym a zachowaniami rywalizacyjnymi.
Według badań zebranych przez Psychology Today, noszenie koloru czerwonego zapewnia przewagę konkurencyjną. Sprawia, że czujesz się bardziej dominujący, a w oczach przeciwnika sprawia, że wyglądasz na bardziej dominującego i groźnego .
Kolor czerwony kojarzony jest również z wyższym poziomem testosteronu . Jeśli więc nie znosisz czerwieni na twarzy (może masz pomarańczową), noszenie czerwieni może sygnalizować twoją skłonność do agresji.
Czerwony krawat władzy nosi ktoś, kto chce zwrócić uwagę na swoją władzę, podobnie jak fregata próbuje zaznaczyć swoją obecność.
Żołnierze ci nosili kawałki czerwonego materiału zawiązane wokół szyi i musieli być dość agresywni, aby zdobyć audiencję. Po spotkaniu z nimi król Ludwik XIV przyjął ich nakrycia głowy.
Stał się znany jako krawat: błędna wymowa francuskiego słowa oznaczającego Chorwację. Chociaż Chorwacja jest bardzo dumna z tego dziedzictwa (w 2003 roku zawiązali gigantyczny czerwony krawat wokół rzymskiego amfiteatru – trzeba to zobaczyć, żeby uwierzyć), to sam król Ludwik XIV, z całą potęgą XVII-wiecznego króla Francji, uczynił ten styl zamachem stanu.
Krawat rozprzestrzenił się lotem błyskawicy i stał się podstawowym elementem ubioru wyższych sfer, zgodnie ze klasyczną zasadą „Małpa widzi, małpa robi”.
Przełomowe dzieło H. Le Blanca , „L'art de nouer la cravate” (Sztuka wiązania krawata), opublikowane w 1829 roku, opisuje krawat jako „list polecający”.
Według Le Blanca każdy naród miał swój własny styl. Krawat amerykański „ ma wygląd kolumny, mającej podtrzymywać kapitel koryncki ”.
Tak więc każdy krawat w kształcie kolumny można przypisać do stylu amerykańskiego - i myślę, że większość krawatów biznesowych zalicza się do tej kategorii.
W latach 20. XX wieku Ameryka stała się ważnym graczem w historii krawata, głównie za sprawą Jessego Langsdorfa , nowojorczyka, który zajmował się wyrobami krawatów (kiedyś był to odrębny zawód), a który wykorzystał 45-stopniowe kąty i trzyczęściową konstrukcję, aby stworzyć krawat, który dziś wszyscy polewamy musztardą.
I tak naprawdę dotyczyło to nas wszystkich. Krawat stał się podstawą codziennej garderoby niemal każdego mężczyzny. Można by rzec, że to było wtedy, gdy Ameryka była ostatnim „wielkim” krajem. Dobra, pozwólcie, że wyjaśnię.
Przemysł wytwórczy odpowiadał za znaczną część przychodów przedsiębiorstwa, co było korzystne, gdyż oznaczało więcej miejsc pracy dla pracowników niewykwalifikowanych.
Dobrobyt niewykształconych białych mężczyzn kwitł, ponieważ nie musieli oni chodzić do szkoły – wystarczyło zacząć pracować.
W tym wszystkim mężczyźni nosili kapelusze i krawaty do wszystkiego, więc prezydent nie wyróżniał się niczym szczególnym od zwykłych ludzi. To prawdopodobnie nadawało noszeniu krawata pewną moc.
Każdy remis był remisem siły (choć pamiętajmy, że czerwoni zawsze są silniejsi). Ameryka przeżywała okres umiarkowanego dobrobytu gospodarczego (jeśli byłeś biały) i „wielkości” (jeśli byłeś biały).
Następnie źródła energii zaczęły się zmieniać. Amerykański przemysł wytwórczy osiągnął szczyt w latach 70. XX wieku, po czym zaczął podupadać.
Przychody przedsiębiorstw przesunęły się z produkcji na handel akcjami, a władza, podobnie jak władza króla Francji, powróciła. Znalazła nowy dom: Wall Street.
Wraz z tą nową władzą pojawiła się najnowsza forma mody na władzę i jej nieodłączna ikona Hollywood: Gordon Gekko .
Gordon Gekko to fikcyjny potentat, główny bohater filmu Olivera Stone'a „Wall Street”. Pierwotnie postrzegany jako postać tragiczna, Gekko stał się popularnym bohaterem aspirujących bogaczy, a jego styl jest kluczowym elementem jego atrakcyjności.
Wall Street udowodniło, że można wyostrzyć ego jaskrawymi kolorami, błyszczącymi dodatkami i wysokim kontrastem. Gekko to pomysł autora mody męskiej Alana Flussera, który opisał styl Gekko jako „pieprzyć ubrania”. Pieprzyć cię, zarabiam pieniądze. Pieprzyć cię, mam władzę. Pieprzyć cię, będę cię pieprzył.
I to prowadzi nas do Trumpa , który sam jest produktem amerykańskiego stylu biznesowego lat 80., z krawatami władzy podobnymi do Gekko. Grube. Pozornie drogie. Noszone za nisko. Czerwone.
Najczęściej jego krawaty są w tym samym królewskim odcieniu czerwieni, co jego czapki z napisem „ Make America Great Again ”. Przyciąga uwagę. Agresywny. Znów mówię o krawatach.
Choć można by pomyśleć, że kolor czerwony po prostu kojarzy go z republikańskimi kohortami, idea stanów czerwonych i niebieskich jest tak naprawdę tak stara jak konflikt Bush kontra Gore, a zamiłowanie Trumpa do gier o władzę między republikanami jest znacznie starsze.
Na przykład na okładce jego gry planszowej, w instrukcji i nawet pod fałszywymi monetami Trumpa, których najmniejszy nominał wynosi 10 milionów dolarów, wykorzystano ten sam wizerunek Donalda w czerwonym krawacie.
Oczywiście, wszystko to składa się na silny wizerunek Donalda. Jest nawet coś godnego podziwu w tym, że nosi własną markę (nawet jeśli to trochę jak noszenie koszulki własnego zespołu).
Jako prezydent Donald Trump będzie miał kilka portretów prezydenckich; można się założyć, że na większości z nich będzie miał na sobie białą koszulę, niebieski garnitur i swój charakterystyczny prosty czerwony krawat.
Komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.
